Levensverhalen Spiritualiteit

Leren leven door bijna doodgaan…

Anita-Moorjani-dying-to-be-me

‘Dying to be me’ of ‘Ik moest doodgaan om mijzelf te genezen’ door Anita Moorjani

Geraakt

Eens in de zoveel tijd komt er een boek voorbij dat mij niet meer loslaat. Een boek dat mij van binnen raakt, overhoop haalt, mijn wereldbeeld verandert en dat vervolgens maanden naast mijn bed blijft liggen om steeds weer even in te kijken.

Dit is zo’n boek.

Het gaat over het leven. Over waarom we hier zijn. Over jezelf verliezen en weer terugvinden.
Over van jezelf houden en jezelf zijn en hoe je dat kwijtraakt als je je altijd aanpast aan alles en iedereen.

Ziek

Maar eerst naar het begin.
Anita Moorjani groeit op in Hong Kong, is van Indiase afkomst en zit als kind op een Engelse school (Hong Kong is dan nog een kroonkolonie van Groot Brittannië)
Zij heeft het gevoel dat zij zich in allerlei bochten moet wringen om zich aan te passen, om de goedkeuring te krijgen van haar vader, op school en van de maatschappij waarin ze leeft. Haar vader wil dat ze een goede Indiase man trouwt en kinderen krijgt. Zij wil dat niet. Omdat zij het gevoel heeft dat ze het nooit goed doet, vindt zij het erg moeilijk om zichzelf te accepteren en is ze ongelukkig met haar leven.

Haar zwager en een goede vriendin krijgen allebei kanker en overlijden. Dit is natuurlijk een vreselijk zwaar verlies voor Anita en zij wordt erg bang om ook zelf kanker te krijgen.

Bijna dood

En dat gebeurt.
Niet zoveel later krijgt zij de diagnose lymfklier kanker. Zij probeert van alles om te genezen maar na 4 jaar is zij in de laatste fase van de ziekte. Op een avond krijgt ze het ontzettend benauwd en wordt ze met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Haar organen dreigen uit te vallen en ze raakt in een coma. De artsen zien het zeer somber in en vertellen de familie dat zij afscheid moeten nemen.

Tijdens deze coma heeft Anita een Bijna-dood-ervaring.

Zij ziet de artsen rond haar bed, hoort het gesprek dat haar man met een oncoloog heeft op de gang; ze ziet haar eigen lichaam en ziet ook haar broer, die uit India onderweg is en in het vliegtuig zit.
Zij ervaart hoe alles met alles verbonden is; het grotere geheel. De onvoorwaardelijke liefde van de bron, of God, of hoe je het ook noemen wil.

Inzicht in het grote geheel

Anita krijgt inzicht in het leven op aarde en het eeuwige en beschrijft dit op zo’n prachtige en meeslepende manier, dat ik er volledig in meegenomen werd. ‘Het was alsof je leeft in een heel groot warenhuis, vol met allemaal prachtige dingen. Eerst leefde je er met alleen een zaklamp en kon je alleen maar dat zien, waar je licht op dat moment op scheen. Opeens gaat het licht aan en zie je alles! Alles wat er is en hoe alles met elkaar samenhangt. En dat vergeet ik nooit meer!’

Over die ervaring vertelt ze nog veel meer. Hoe ze haar vader en haar vriendin ontmoet (beiden zijn inmiddels overleden) en met hun ‘praat’. Wat zij haar vertellen en hoe dat haar verandert. En dat zij besluit verder te leven en niet te sterven..
Zij komt tegen alle verwachtingen bij uit de coma en geneest binnen 6 weken volledig, wat de artsen voor een ongelofelijk raadsel plaatst.

Wat heeft dit boek met mij gedaan?

Ik kan mijzelf zo verliezen in de waan van de dag. Druk zijn met allerlei dingen, me zorgen maken over van alles en nog wat en dan de verbinding met het grotere geheel volledig verliezen.

Dit boek bracht mij terug naar die plek. Haar woorden hielpen mij om dichter bij mezelf te komen, vertrouwen te voelen en meer ontspannen naar mijn eigen leven te kijken. Ik vind het ook een troostrijk boek; een boek dat kan helpen als je zelf iemand verloren hebt of dichtbij het einde van dit leven bent. Dit klinkt heel zwaar terwijl het boek je juist lichter maakt, het je laat zien dat je het leven luchtiger kan nemen..
Maar bovenal legt Anita heel mooi uit dat je altijd onvoorwaardelijk van je zelf mag houden, en waarom dat zo belangrijk is.

Een tijd geleden, toen ik net begon met vloggen, heb ik deze video gemaakt over het boek. Ik ga hem hier toch met je delen, als is de kwaliteit niet optimaal en stond hij toen nog op een andere website die nu niet meer online is. Maar gevoelens over het boek komen wel heel goed over…

 

Lees het, ik beloof je, je krijgt er geen spijt van!

En als je het leest, laat dan hieronder weten wat jij van het boek vond..

Kirsten

Je kunt het boek HIER bestellen. Happybooks werkt samen met de meer dan 100 zelfstandige, échte boekhandels in Nederland die zijn aangesloten bij Libris. Als je deze link gebruikt dan steun je zowel de boekhandels, als Happybooks. En dat waarderen wij natuurlijk enorm!

Over de auteur

Kirsten Cooiman

Kirsten Cooiman

Kirsten is gepassioneerd onderzoeker naar gezond en gelukkig leven.
Zij is coach (o.a. NLP), nieuwsgierig en leergierig met een hele volle boekenkast, wereldreiziger en natuurliefhebber. Ook geeft zij via www.talenbijles-zutphen.nl bijles in o.a. Engels en Duits aan scholieren. Zij heeft Happybooks gecreëerd om haar liefde voor boeken te delen en jou te helpen precies hèt boek te vinden, dat jouw leven nu mooier kan maken.

4 Comments

  • Ik heb ‘m nu net uit en zocht gelijk jouw blog op om te (her)lezen wat het met jou deed, Kirsten. Wat een bijzonder boek!
    Het bracht mij plotseling terug naar mijn eigen bijna-dood-ervaring waar ik eigenlijk nooit meer bij stil sta. Ik dreigde midden in de nacht te stikken. In die levensbedreigende benauwdheid had ik ook een enorm ruimtelijk bewustzijn; heel bijzonder. In plaats van paniek te voelen, wist ik dat het goed kon komen zodra ik zou ontspannen. Ik wist, zag, voelde dat mijn strottenklepje in een soort spasme mijn luchtpijp blijvend afsloot en dat dit pas weer normaal zou werken als ik buiten bewustzijn zou raken. Ik kon niet meer ademen, niet slikken en geen geluid meer maken. In dat enorme ruime lichte bewustzijn wist/voelde ik ook dat het nutteloos zou zijn om Erik wakker te maken want hij zou me niet kunnen helpen en hij zou waarschijnlijk proberen te voorkomen dat ik mijn bewustzijn zou verliezen, en dát was juist mijn enige redmiddel. Het enige wat ik moest doen was geduld hebben. Met geduld afwachten tot ik flauw zou vallen/bewustzijn zou verliezen zodat ik me volledig zou ontspannen, het strottenklepje uit zijn spasme kon komen en ik weer lucht zou krijgen. En dat ik nu typ, bewijst dat me dat is gelukt 😉 Ik ging op de badmat zitten en wachtte af. Ik kwam weer bij met Erik naast me, geschrokken van mijn val – op de prullenbak. Tip: zorg dat je op de badmat zal vallen en ga er niet alvast op zitten… Omdat ik bloed hoestte en een gat in mijn hoofd had, heeft Erik een ambulance gebeld. Natuurlijk bleek uit nader onderzoek dat het allemaal meeviel. Bij het lezen van dit boek kreeg ik het inzicht dat ‘geduld’ en ‘ontspanning’ na die ‘adembenemende’ ervaring meer mijn leven zijn gaan bepalen. Verbinding realiseren is het motto van alles wat ik in mijn leven heb ondernomen. Nu pas besef ik dat alleen de term ‘verbinding’ niet mijn lading dekt. De termen ‘ontspanning’ en ‘geduld’ mogen daar zeker niet aan ontbreken. Ontspannen verbinding met geduld. Over dit motto ga ik fijn verder brainstormen 😉

    • Dank je wel voor je uitgebreide reactie! Wat een bijzondere en indrukwekkende ervaring en wat mooi wat je eruit hebt gehaald! Ik denk dat ontspanning, verbinding en geduld ook heel erg bij het boek van Anita Moorjani passen. Ik ben nu met een ander boek bezig dat je misschien ook wel aan zal spreken: Het licht tussen ons. Deze week ga ik daar een vlog over maken dus dan hoor je meer. Kijk uit naar de resultaten van je breinstormen 🙂 Lieve groet, Kirsten

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.